من یه عاشقم.یه عاشق که به عشقش نرسیده

 داستانم از اونجا شروع شد که نگاهم افتاد تو چشمای عسلیش.جمعه بود با دوستام رفته بودیم پارک محله که نازنین رو اونجا دیدم.اونو دوستش رو نیمکت نشته بودن.به نظر دختر پاک و نجیبی میومد.سعی کردم شماره بدم ولی نمیگرفت.عاشق شده بودم.تا اینکه سارا دوست نازنین از سعید دوستم شماره گرفت.هر روز بهش سفارش میکردم تا شماره نازنین رو ازش بگیره تا اینکه خودم با سارا حرف زدم.گفتم که چه جوری عاشق اون نگاه نازنین شدم.اولش گفت نه نمیشه شما به درد هم نمی خورید.با هم خیلی فرق دارید ولی تو کتم نمیرفت.آخرش با هزار مکافات شماره رو گرفتم.زنگ زدم.بعد از سلام و احوال پرسی بهش گفتم که دوست دارم.گفت من تا حالا به کسی جواب ندادم حالا هم نمیخوام جواب شمارو بدم.خیلی اصرار کردم تا اینکه راضی شد با هم قرار بذاریم.سر قرار تو پارک روی نیمکت نشسته بودیم.گفت اسمم نازنینه 18سالمه.هنوز قصد ازدواج ندارم.شما هم بهتره دنبالم راه نیوفتید.مگه قبول میکردم.هر روز دنبالش میرفتم.بهش گفتم من تا از شما جواب رو نگیرم ولتون نمیکنم.راضی شد تا قضیه رو به پدر مادرش بگه.همه چی خوب پیش میرفت تا اینکه سعید بهم گفت مادر پدر برام یه دختری رو در نظر گرفتن.با این حرف خیلی عصبانی شدم.حتی با پدر مادرم بحث و دعوا کردم.بهم گفتن بریم خواستگاری حتما از دختره خوشت میاد.بالاخره مجبورم کردن بریم خواستگاری.تا اینکه.یه روزنازنین زنگ زد گفت با پدر مادرم درباره ی تو حرف زدم.حالا میتونی بیای خواستگاری.اینو که گفت دستام لرزیدن.صورتم قرمز شد.حالا چه جوری بهش بگم قراره ازدواج کنم.تو حال خودم بودم که گفت چی شد عزیزم خوشحال نشدی؟ گفتم چرا به پدر مادرم میگم.رسوندمش خونه. سارا بهم زنگ زد.اون میدونست که  قراره بریم خواستگاری

گفت آقا سهیل باید در باره ی نارنین یه چیزی به شما بگم.نازنین سرطان داره.سرطان خون.تا چند ماه دیگه بیشتر زنده نمیمونه.خشکم زد اول فکر کردم اینا همش بهونست که من به نازنین نرسم. گفتم با این حرفا نمیتونین نازنین رو از من بگیرید.ولی گفت نه حرفام راسته میخواستم شما هم بدونید ولی نازنین نمیدونه میشه بهش چیزی نگید؟کم کم داشت باورم می شد.گفتم نه چیزی نمیگم.داد زدم خدایا مشکلم دو برابر شد.به همین سادگی نمیتونم از نازنین دل بکنم.اون شب خونه نرفتم.تا صبح بیدار بودم و اشک میریختم.صبح رفتم دنبال نارنین.چشماش قرمز بودن.داشت گریه می کرد.گفتم چی شده گفت من سرطان دارم.ازت معذرت میخوام سهیل ما نمیتونیم با هم ازدواج کنیم.گفتم کی بهت گفته گفت سارا بهم گفت.به سارا زنگ زدم گفتم چرا به نازنین گفتی که سرطان داره.گفت ببخشید از دهنم در رفت.بهم زنگ زد و گفت قراره با شما ازدواج کنه.که به اشتباه گفتم مگه تو سرطان نداری؟اونم همه چیرو فهمید.

خدابه دادم برس حالا چی کار کنم.

چند هفته از اون روز گذشته بود.هر روز حال نازنین بد تر میشد. بهش گفتم بدون تو میمیرم.تنهام نزار نازنین.خندید و گفت منو ببخش.نمیتونم عزیزم.هر دومون گریه کردیم اگه نارنین بمیره با هیچکس ازدواج نمیکنم.نمیتونم ازدواج کنم کاش چشام تو چشای ناز نازنین نمی افتاد.شب و روز پیششش بودم.نمیخواستم لحظات آخر تنهاش بذارم.

5شنبه شب بود.

 ساعت 11.

دست نازنین تو  دستم بود.

فشارش داد

گفتم جانم عزیزم کاری داری؟

گفت سهیل خیلی دوست دارم.

منو ببخش که تنهات میزارم.

دارم میرم.

گفتم چی داری میگی.

در جواب هیچی نشنیدم

خدا...

نازنین آروم چشماش رو بست

دستش رو تو دستم فشار دادم گفتم

نارنین بیدار شو...

تنهام نذار بی معرفت...

تنش سرد بود...

تو باغ رضوان بودیم

دستمو کشیدم رو سنگ قبر ساده ای که

روش نوشته بود

نازنین نصیری

فوت :16/2/1388

گفتم نازنین

تو نمردی نه

میدونم هنوز زنده ای

خواهش میکنم جواب بده.............

روحش شاد